Het moment dat zij stopte met perfecte moeder willen zijn

Laatst sprak ik een moeder van school die dit vertelde:

"Het was een dinsdagochtend. Mijn dochter had cornflakes gegeten voor de derde dag op rij omdat ik geen zin had om iets uitgebreidste maken. Ik had de avond ervoor nog gewerkt tot middernacht. De was lag nog op de bank van twee dagen geleden.

En ik dacht: dit is niet goed genoeg.

Dat gevoel kende ik. Het zat er diep in, die overtuiging dat een goede moeder altijd gezonde en uitgebreide maaltijden maakt, altijd aanwezig is, altijd genoeg energie heeft, altijd kiest voor verbinding boven productiviteit. Dat er iets mis is als dat niet lukt.

Maar op die dinsdagochtend dacht ik ook iets anders. Ik dacht: mijn dochter zit tevreden cornflakes te eten en kijkt naar mij met het gezicht van iemand die precies weet waar ze moet zijn.

Dat was het moment."

Perfectie is geen standaard, het is een val

Het beeld van de perfecte moeder is nergens vandaan gekomen. Het is opgebouwd uit sociale media, uit hoe onze eigen moeders het deden of juist niet deden, uit schuldgevoel en vergelijking. Het is een standaard die niemand ooit heeft vastgesteld maar die iedereen wel met zich meedraagt.

En het gevaarlijke ervan is niet dat je er soms niet aan voldoet. Het gevaarlijke is dat je er altijd aan probeert te voldoen. Want daarvoor betaal je een prijs. In slaap. In rust. In het plezier dat je hebt in je eigen leven.

Kinderen voelen die prijs ook. Ze voelen het als jij gespannen bent, als jij jezelf wegcijfert, als jij aanwezig bent maar er niet echt bij bent omdat je hoofd ergens anders zit.

Wat goed genoeg echt betekent

Goed genoeg is niet laag mikken. Het is realistisch mikken. Het is kiezen wat er op dit moment mogelijk is, gegeven alles wat er speelt, en dat ding dan met volle aandacht doen.

Soms is dat een warme maaltijd of een uitgebreid gesprek. Soms zijn dat cornflakes en tien minuten samen op de bank zonder telefoon. Beide tellen. Beide zijn liefde.

Psycholoog Donald Winnicott introduceerde in de jaren vijftig al het concept van de "good enough mother", de goede genoeg moeder. Zijn punt was niet dat moeders minder hun best moeten doen. Zijn punt was dat kinderen geen perfecte ouder nodig hebben om goed te ontwikkelen. Ze hebben een beschikbare, responsieve ouder nodig die fouten maakt en ze herstelt.

De herstelling is minstens zo belangrijk als het fout gaan.

Wat er veranderde toen ik stopte (want dit heb ik ook gehad)

Wat zij mij vertelde was zo herkenbaar. Ik heb dat namelijk ook gehad, totdat ik het ernstig ziek werd en ermee stopte. Ik werd minder gefrustreerd. Niet omdat de situatie veranderde, maar omdat de lat realistisch werd. Ik begon te genieten van kleine momenten die ik daarvoor had afgedaan als niet goed genoeg.

Ik begon ook beter voor mezelf te zorgen. Niet als luxe, maar als noodzaak. Want een moeder die leeg is, heeft niks te geven. Dat is geen egoïsme, dat is wiskunde.

Zelfzorg is geen extraatje

Het is de basis. Vijf minuten voor jezelf aan het eind van de avond. Een moment waarop jij niet beschikbaar bent voor iemand anders. Een avond waarop je vroeg gaat slapen in plaats van nog een uur op je telefoon te scrollen.

Kleine dingen. Maar consistent.

[Bekijk de Mama Me-Time & Zelfzorg collectie →]